ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΙΛΑΚΟΣ
Υπάρχει μια όμορφη ώρα της ημέρας, που η θάλασσα αρχίζει να χάνει τις σκιές της από ένα φως που δεν έχει ακόμη πρόσωπο. Ο ήλιος παραμένει κρυμμένος, όμως, το πρώτο φως του απλώνεται πάνω στο πέλαγος, σαν υπόσχεση. Αυτές οι στιγμές δεν δίνουν εξηγήσεις, αφήνουν μόνο υπαινιγμούς.
Φτάνει να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος. Σε έναν βράχο που μυρίζει αλάτι, σε μια ακτή που δεν έχει ακόμη ξυπνήσει, κάπου όπου ο κόσμος μοιάζει να κρατά για λίγο την ανάσα του.
Είναι στιγμές χαμηλόφωνες, σχεδόν ντροπαλές, που οι άνθρωποι τις κοιτάμε και δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε από την ημέρα που μόλις ξεκινάει…
Όμως το τώρα δεν αγαπά τους λογαριασμούς και τις απολογίες. Το τώρα θέλει μόνο να το ζήσεις. Γι’ αυτό βρίσκεις έναν βράχο, αφήνεις τα παπούτσια σου πίσω και βουτάς.
Και για μια στιγμή, τόσο σύντομη όσο μια λάμψη πάνω στο νερό, καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι ακριβώς εκεί όπου πρέπει να βρίσκεσαι…
You might also like
