της Ρούλας Μπανάκου

Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat για τον αγροδιατροφικό τομέα είναι απογοητευτικά για το μέλλον της ελληνικής γεωργίας και της ελληνικής υπαίθρου.  Από τα 9,1 εκατομμύρια αγροτικών εκμεταλλεύσεων, σχεδόν έξι στους δέκα είναι άνω των 55 ετών, ενώ οι νέοι αγρότες, κάτω των 40 ετών, αποτελούν μόλις το 12% του συνόλου των παραγωγών.

Επιπλέον μόλις το 7,2% των επικεφαλής αγροτικών εκμεταλλεύσεων είναι κάτω των 40 ετών, ποσοστό που είναι το τρίτο χαμηλότερο στην ΕΕ ενώ σχεδόν τέσσερις στους δέκα Έλληνες αγρότες είναι άνω των 65 ετών.

Επομένως η γήρανση του  πληθυσμού στον πρωτογενή τομέα είναι από τα σοβαρότερα προβλήματα της ελληνικής γεωργίας  και δείχνουν πως στο μέλλον αυτό θα έχει ως συνέπεια την μεγαλύτερη εγκατάλειψη των αγροτικών εκτάσεων, την μείωση της παραγωγής προϊόντων και βέβαια λιγότερες εξαγωγές, περισσότερες εισαγωγές και μεγαλύτερη εξάρτηση της χώρας από άλλες χώρες για την διασφάλιση της επάρκειας των τροφίμων.

Κι όλα αυτά, παρά τα κονδύλια που διατίθενται μέσω της ΚΑΠ για την στήριξη των νέων αγροτών και παρά τα μέτρα που κατά καιρούς εξαγγέλλονται όπως μείωση φορολογίας, ΦΠΑ σε αγρότες, μηδένιση του ΕΝΦΙΑ της  πρώτης κατοικίας σε  περιοχές με πληθυσμό κάτω των 1500 κ.λ.π. Προφανώς, ούτε οι επιδοτήσεις, ούτε τα φορολογικά κίνητρα είναι ικανά να προσελκύσουν νέους στην αγροτική εργασία, καθώς η ελληνική ύπαιθρος έχει ιδιαίτερες δυσκολίες σε κάθε περιοχή. Οι ορεινές και μικρές νησιωτικές περιοχές έχουν πολλαπλάσιες δυσκολίες, κόστος παραγωγής, μεταφορικά, από μια πεδινή περιοχή κι επιπλέον δεν παρέχει τις στοιχειώδεις υπηρεσίες που έχει ανάγκη κάθε άνθρωπος και ειδικά νέος. Δομές υγείας, παιδείας, τεχνικές υποδομές. Παράλληλα δεν έχουν όλοι οι νέοι που θα ήθελαν να ασχοληθούν με την γεωργία, την απαιτούμενη γνώση, καλλιεργητικές εκτάσεις και τα ανάλογα κεφάλαια για να ξεκινήσουν. Τα όποια δάνεια θα μπορούσαν να πάρουν δεν είναι βέβαιο πως με τις σημερινές συνθήκες δεν θα οδηγήσουν σε αυριανά χρέη και δεν εξασφαλίζουν την προοπτική να δημιουργήσουν την δική του θέση εργασίας, στο δικό τους χωράφι.

Η Ελλάδα είναι μια κατεξοχήν αγροτική χώρα αλλά ποια είναι η αγροτική εκπαίδευση που παρέχεται σε όποιον θέλει να φύγει από τα μεγάλα αστικά κέντρα και να ασχοληθεί σε τομείς  που του παρέχει η ελληνική ύπαιθρος; Από καλλιέργεια ελιάς, καλλιέργεια οποιουδήποτε άλλου αγροτικού προϊόντος, μέχρι κτηνοτροφία, μελισσοκομία κ.λ.π.;

Επομένως, αν οι αρμόδιοι θέλουν πραγματικά να ανατρέψουν την σημερινή πορεία ερημοποίησης της ελληνικής υπαίθρου, καλό είναι να μην αρκούνται σε μεμονωμένα μέτρα ή εξαγγελίες. Η αδράνεια χρόνων έφερε τα σημερινά αποτελέσματα και κάθε περιοχή της χώρας έχει ανάγκη από πολλά στοχευμένα μέτρα, σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ώστε να μη χειροτερέψει η κατάσταση και να μπορέσουν περισσότεροι νέοι να μείνουν και να δραστηριοποιηθούν στον τόπο τους.