«11 μέρες ποδαράτο…από την Κλεισούρα μέχρι το χωριό μου…μέσα στην ψείρα…ήμουν σκυλί ατάιγο εγώ…»

Στο πρόσωπό του θα τιμούνται πάντα όλοι εκείνοι, οι πολλοί, οι αφανείς αγωνιστές, άσημοι δουλευτάδες της γης, ανιδιοτελείς και απλοί μεροκαματιάρηδες, οι άνθρωποι, που τίμησαν με τη σειρά τους το διαχρονικό “εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης”.

“…11 μέρες ποδαράτο…από την Κλεισούρα της Αλβανίας μέχρι το χωριό μου… 11 μέρες από την Αλβανία στο χωριό μου…τον Άγιο Ηλία Πύργου…μέσα στην ψείρα…μαζί με κάποιους άλλους από τα διπλανά χωριά. Τη Μερτιά, το Σκουροχώρι… και από τον Πύργο ακόμα…με χιονίστρες στα πόδια. Και από φαΐ, άστα…αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα εγώ… ήμουν σκυλί ατάϊγο εγώ…γαϊδούρι σκέτο. Μόνο που δεν ήξερα που βρισκόταν ο Θανάσης, ο άλλος αδελφός μου. Ήξερα μόνο ότι ήταν τραυματίας πολέμου, στο πόδι…με διαμπερές… στην άλλη πλευρά του μετώπου, στην Κορυτσά …αυτό με ένοιαζε μόνο … και τι έκανε η μάνα μου στο χωριό…”

Τίποτα δεν ζήτησαν ποτέ. Η Πατρίδα τους ζήτησε πολλά. Και πολύ καλά έκαναν γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει «το δούναι και λαβείν». Μόνο του δούναι….

Τέτοιοι ήταν τότε οι Πατεράδες μας…
Νικόλαος Χαμάκος του Θεοδώρου.
Πέθανε 98 χρονών το 2011.
Στο χωριό του, το χωριό μου.
Τον Άγιο Ηλία Πύργου-Ηλείας.

*Η φωτογραφία είναι από τα φωτογραφικά ντοκουμέντα του αρχείου του Πολεμικού Μουσείου

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε με την άδεια του κ.Θ.Χαμάμου.