ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ ΣΤΗΝ ΛΑΚΩΝΙΑ:Η ΔΗΘΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΟΔΙΩΝ ΠΑΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΜΗ ΕΥΘΥΝΗ.

Χ.Ταβουλάρη

Υπάρχει μια γνώση πανάρχαια ,βασισμένη στην εμπειρία και την παρατήρηση, υποψιάζομαι και στα δεινά που έφερνε η καταστροφή .Και η άγνοια έγινε εμπειρία και γνώση και επιστήμη. Και μετά ήρθαν τα οικόπεδα. Ήρθε η ανεξέλεγκτη εξάπλωση.

Ούτε η εμπειρία, ούτε η γνώση, ούτε η επιστήμη στάθηκαν ικανές να σταματήσουν το κακό…. Ναι τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι γεγονός, ναι είναι καταστροφικά και χάνονται περιουσίες ,χάνονται ζωές . Και ναι βαδίζουμε σε καιρούς που πρέπει να ξαναθυμηθούμε την εμπειρία, την γνώση και να δώσουμε βάση στην επιστήμη κι όχι στον εργολάβο ή στον «επενδυτή» τον οποίο σιγοντάρει η κρατική βλακεία. Στην Λακωνία και στην Μάνη της ανομβρίας των τελευταίων ετών, οι βροχές ήταν κάτι παραπάνω από ακραίο καιρικό φαινόμενο. Οι καταστροφές μεγάλες. Εκεί που δεν θα έπρεπε, εκεί που η εμπειρία είχε γίνει γνώση και είχε προειδοποιήσει ονοματοδοτώντας μάλιστα. «Ποταμιά», «Βαθύ» «Λίμνη» «Λιμιώνας» «Βασιλοπόταμος» «Κολοπανάς» Και ναι τα βουνά μας κάηκαν και τα νερά κατεβαίνουν ανεξέλεγκτα, θαυμάζοντας την αδιαφορία αρμοδίων και υπευθύνων και απορώντας για την δική μας άγνοια σε μια γνώση αιώνων που λέει «στην κατεβασιά του νερού ούτε χτίζεις ούτε φυτεύεις γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστείς την κατεβασιά» Και όχι τα γεφύρια στο Βαθύ,στην Βελιάμιστα,στις Καμάρες, στην Δίχοβα ,δεν είναι τουριστικά αξιοθέατα. Σηματοδοτούν για μας τους άσχετους και ανεύθυνους, τους δρόμους των νερών και των ανθρώπων. Όχι ο δρόμος Γυθείου-Αρεόπολης, στην κατεβασιά στο Χωσιάρι δεν πλημμύρησε .Λειτούργησαν εκ θαύματος, εκείνα τα παλιά γεφυράκια που κόβουν τα χωράφια μας και τα αναθεματίζουμε (και ο Δήμος και η Περιφέρεια δεν τα γνωρίζουν καν, ούτε τα συντηρούν) Τώρα συνειδητοποιώ την απύθμενη άγνοια μου, στο βλέμμα απορίας των παππούδων, όταν ρώτησα γιατί δε «αξιοποιούν» τα Καταράχια. «Μα για να φεύγει το νερό από το σπίτι και το περιβόλι, να πηγαίνει στο ρέμα» μου απάντησαν. Στη Σκάλα ,στον Βλαχιώτη,στον Δήμο Ευρώτα, οι καταστροφές κι εκεί μεγάλες ,ο Ευρώτας, το μεγάλο ποτάμι ,προσπάθησε εις μάτην να βγάλει στη θάλασσα τα νερά της βροχής. Ζωντάνεψε και προσπάθησε να κάνει αυτό που αιώνες ήξερε να κάνει, μα βρήκε τις διόδους κλειστές. Φυτεμένες, χτισμένες, εγκαταλελειμμένες. Ο Ευρώτας, μια άλλη μεγάλη ιστορία ανθρώπινης αμετροέπειας