Κείμενο ,φωτό Χρύσα Ταβουλάρη 

Στο σημείο μηδέν εκεί που αρχίζει το τελείως άνυδρο κομμάτι της  Μάνης ,εκεί που   «σταματούν τα νερά» κι αρχίζει η Μέσα Μάνη είναι η Πολιάνα. Αγ.Νίκωνας από το 1929 όταν άρχισε η μαζική αλλαγή των ονομάτων των χωριών μας.

Πριν την Πολιάνα στα χωριά οι βρύσες  με το τρεχούμενο νερό από τον Ταύγετο υπάρχουν και σήμερα με τα Πλατάνια και τα ρυάκια.Από την Πολιάνα και πέρα μέχρι το ακρωτήρι το νερό λιγοστό,  σχεδόν ανύπαρκτο και μόνο η προσμονή της βροχής έδινε ελπίδα για επιβίωση.Η προσμονή και η ελπίδα ότι θα γεμίσουν οι στέρνες ,θα μείνει νερό στα «τσιφόλια» (αργυλώδες έδαφος που απορροφά-αποθηκεύει το νερό)

Οι στέρνες που στέκουν ακόμα σε κάθε γωνιά του χωριού σε κάθε στροφή μονοπατιού ,οι στέρνες μέσα στα πετρώδη χωράφια,οι στέρνες που σήμερα μοιάζουν να φτιάχτηκαν στο πουθενά και που μέχρι πριν λίγες δεκαετίες  πότιζαν ανθρώπους και ζώα κι ότι φυτευόταν στο λιγοστό χώμα που υπήρχε ανάμεσα στους βράχους.

Στην  Πολιάνα υπάρχει  ένα μοναδικό δίκτυο,δείγμα διαχείρισης του πολύτιμου νερού.Με στέρνες διαφόρων αρχιτεκτονικών ρυθμών ανάλογα με το σημείο και τις ανάγκες.

Κι όχι μόνο οι στέρνες. Διάσπαρτες είναι μέσα και έξω από το χωριό στα χωράφια ,οι γούρνες για τη συλλογή έστω πρόσκαιρα του νερού .

 

Γούρνες λαξεμένες στους βράχους μέσα στα χωράφια ή φυσικές κοιλότητες που το πρωί ,λένε οι παλιότεροι, μάζευαν  την υγρασία της νύχτας.

Ο Αγ.Νίκωνας ,η Πολιάνα  είναι για τους περισσότερους το γραφικό πέτρινο,έρημο τώρα, χωριουδάκι που προσπερνούν στο δρόμο από την Καλαμάτα λίγο πριν φτάσουν στο Οίτυλο. Ελάχιστοι το περπατούν κι ακόμα πιο λίγοι αναρωτιούνται τι είναι και που πηγαίνουν τα οριοθετημένα με ξερολιθιά που στέκει ακλόνητη ,χορταριασμένα  πλέον, φαρδιά μονοπάτια που μοιάζουν να οδηγούν μέχρι τους γκρεμούς στην θάλασσα.