ΤΗΣ ΡΟΥΛΑΣ ΜΠΑΝΑΚΟΥ
Η πρόσφατη εξαγγελία του Πρωθυπουργού για επιδότηση κατά 15% επί της αξίας των τιμολογίων αγοράς λιπασμάτων από 15 Μαρτίου έως και τον Αύγουστο,  εκτιμάται έως 23 εκατ. ευρώ και αφορά μόνο τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Αποκλείει από αυτή την, έστω και πενιχρή, ενίσχυση όσους έχουν στην κατοχή τους μια μικρή έκταση και την καλλιεργούν αλλά ασκούν άλλο επάγγελμα.

Καταρχήν η σύγκριση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες είναι αποκαλυπτική για την στήριξη που έχουν οι αγρότες σε άλλες χώρες.

Στην Κύπρο, η ενίσχυση ανέρχεται έως τα 5.000 ευρώ για λιπάσματα και εφόδια. Δηλαδή οι αγρότες στηρίζονται  για τις συνολικές ανάγκες της καλλιέργειας. Στην Ισπανίαη  κυβέρνηση έχει ανακοινώσει βοήθεια ύψους 500 εκατ. ευρώ για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων του αυξημένου κόστους των λιπασμάτων. Στην Ισπανία, ο Λουίς Πλάνας είναι υπουργός Γεωργίας, Αλιείας και Τροφίμων 8 χρόνια μέχρι σήμερα κι έχει υλοποιήσει σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην αλυσίδα της παραγωγής από το χωράφι μέχρι το ράφι  και το κόστος με το οποίο φτάνει στον καταναλωτή.

Στην Ελλάδα από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, από το 2019 έχουν περάσει 6 υπουργοί και το θέμα που μονοπωλεί την επικαιρότητα είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κανένα άλλο θέμα σε ένα υπουργείο από το οποίο εξαρτάται η γεωργία, η κτηνοτροφία, η αλιεία, η παραγωγή και ασφάλεια των τροφίμων, η προώθηση των ελληνικών προϊόντων στο εξωτερικό και πολλά άλλα.

Η ελληνική ύπαιθρος θέλει πολύπλευρη στήριξη

Κι ενώ η ελληνική ύπαιθρος ερημώνει, πως θα διατηρηθούν οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις όταν οι σημερινοί, κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, μειώνονται και οι νέοι δεν εκδηλώνουν ενδιαφέρον; Όσοι έχουν μια μικρή καλλιεργήσιμη έκταση και ασκούν άλλο κύριο επάγγελμα δεν πρέπει να ενισχυθούν;  Η λύση είναι την εγκαταλείψουν  και αυτοί?

Ο εκάστοτε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης είναι λογικό να  επικεντρώνεται στα θέματα των κατά κύριο επάγγελμα αγροτών και λογικό είναι να υπάρχουν κανονισμοί για την κάθε χρηματική ενίσχυση ή αποζημίωση. Η ερημοποίηση όμως της ελληνικής υπαίθρου είναι ήδη εκτεταμένη, με πάμπολλες περιοχές, όπως η Μάνη, ερημωμένες. Την ίδια στιγμή η Αθήνα και τα μεγάλα αστικά κέντρα ασφυκτιούν και όσοι ζουν εκεί αντιμετωπίζουν το δυσανάλογο κόστος μεταξύ ζωής  και μισθών που λαμβάνουν. Η επιστροφή στην επαρχία θα ήταν για πολλούς λύση, αλλά πως; Μόνο με μηδενισμό του ΕΝΦΙΑ για την κύρια κατοικία για οικισμούς με μικρό πληθυσμό? Με το να ρισκάρουν όλοι να γίνουν νέοι αγρότες, ενώ ασκούν άλλο επάγγελμα; Και να γίνουν αγρότες, ποια γη θα παραλάβουν, αν όσοι σήμερα καλλιεργούν την εγκαταλείψουν; Η στήριξη της ελληνικής υπαίθρου δεν είναι μόνο αίτημα όσων κατοικούν εκεί. Είναι μονόδρομος για την ανάπτυξη της παραγωγικής βάσης της χώρας και την αποσυμφόρηση των μεγάλων αστικών κέντρων. Με δεδομένο πως ο σημερινός, κατά κύριο επάγγελμα αγροτικός πληθυσμός, είναι από τους πιο γερασμένους στην Ευρώπη, τη λύση θα την δώσει μια επιδότηση στα λιπάσματα; Όχι. Γιατί ούτε οι αγρότες ανακουφίζονται ουσιαστικά. Άλλωστε οι λιπάνσεις στις δενδρώδεις καλλιέργειες έχουν ήδη γίνει από τον Φεβρουάριο-Μάρτιο και πολλά τιμολόγια κόπηκαν  πριν από το διάστημα για το οποίο παρέχεται επιδότηση. Το βέβαιο είναι πως οι  μέχρι σήμερα πολιτικές που ασκήθηκαν, δεν  κράτησαν τον κόσμο στον τόπο τους.  Ο κόσμος της υπαίθρου θέλει στήριξη συνολική και μέτρα σύνθετα με βάση την πραγματικότητα της ελληνικής υπαίθρου. Κι όποιος κρατάει, ακόμα και μια μικρή έκταση καλλιεργήσιμη, καλό θα ήταν να έχει συμπαραστάτη την Πολιτεία, έστω για την προσπάθεια.