Σύμφωνα με πρόσφατη  μελέτη ,στην Ελλάδα, οι ορεινές περιοχές και η νησιωτικότητα λειτουργούν ως «πολλαπλασιαστές ανισοτήτων». Προτείνεται να συνεχιστούν οι επενδύσεις σε οδικές υποδομές, κινητές μονάδες υγείας και τηλεϊατρική, οι οποίες δεν «αντικαθιστούν» απλώς τις υπηρεσίες, αλλά μειώνουν και τα χωρικά εμπόδια. Για το πρόβλημα  ότι  πολλά έργα ολοκληρώνονται αλλά οι τοπικές αρχές δεν έχουν  χρήματα και προσωπικό για να τα συντηρήσουν, τονίζεται, πως στο μέλλον οι επενδύσεις σε εξοπλισμό θα πρέπει να εγκρίνονται μόνο εάν συνοδεύονται από ένα δεσμευτικό πλάνο στελέχωσης και μέσω κοινοτικών προγραμμάτων.

Προτείνεται επίσης  η θέσπιση Εγγυημένου Χρόνου Πρόσβασης  σε συγκεκριμένες υπηρεσίες. Η Ελλάδα καλείται να ορίσει έναν «ελάχιστο κατάλογο» κοινωνικών υπηρεσιών, σε υγεία, εκπαίδευση κ.λπ., με αυστηρά γεωγραφικά κριτήρια. Το Δημόσιο πρέπει να εγγυάται ότι κανένας κάτοικος ορεινού χωριού ή μικρού νησιού δεν θα απέχει περισσότερο από 30 λεπτά από μια επαρκώς στελεχωμένη  δομή πρωτοβάθμιας υγείας.

Αναφορικά με την  έλλειψη επαρκούς δικτύου συγκοινωνιών, προτείνεται η χρηματοδότηση καινοτόμων λύσεων, όπως π.χ. οι μεταφορές κατόπιν αιτήματος ειδικά για τις περιοχές της Ελλάδας με μικρό πληθυσμό.

Η στήριξη της ελληνικής υπαίθρου αποτελεί πάγια προεκλογική υπόσχεση των ελληνικών  κυβερνήσεων αλλά τα αυτονόητα είναι ακόμα ζητούμενα στην ελληνική ύπαιθρο.