Της Ρούλας Μπανάκου

Η ελιά εντάσσεται στο πακέτο των δενδροκαλλιεργειών που μπορούν να χρηματοδοτηθούν μέσω των Σχεδίων Βελτίωσης 2026, για αγορά φυτικού υλικού και εγκατάστασης, με ποσοστό 50% για όλους τους παραγωγούς και 60% για τους νέους αγρότες.

Ξεχωριστή επιδότηση προβλέπεται και για δαπάνες άρδευσης η οποία φτάνει στο 70%.

Τα ανώτατα όρια ανά στρέμμα προβλέπεται να είναι:

Για την ελιά σε σχήμα κυπέλλου (έως 30 δέντρα ανά στρέμμα) το ανώτατο επιλέξιμο κόστος φτάνει τα 250 ανά στρέμμα.

Για την ελιά πυκνής φύτευσης (31-50 δέντρα ανά στρέμμα το ανώτατο επιλέγω κόστος είναι 400 ευρώ ανά στρέμμα.

Για την ελιά γραμμικής φύτευσης(150-200 δέντρα ανά στρέμμα το ανώτατο κόστος είναι έως 1.000 ευρώ ανά στρέμμα.

Οι διαφορές αυτές στην επιδότηση δείχνουν και την πολιτική που ακολουθείται στην ελαιοπαραγωγή. Στηρίζονται κυρίως οι σύγχρονες καλλιέργειες με την εντατική παραγωγή, ενώ η παραδοσιακή ελιά χαμηλής πυκνότητας, επιδοτείται μεν, αλλά με μικρότερα ποσά.

Παράλληλα επιβάλλεται και το αρδευτικό σύστημα και συγκεκριμένα: Με 220 ευρώ ανά στρέμμα για ελιά κανονικής φύτευσης και με 300 ευρώ ανά στρέμμα για ελιά πυκνής φύτευσης.

Η άρδευση μπορεί επίσης να συνοδευτεί και από γεωτρηση,δεξαμενή αποθήκευση νερού και συγκεκριμένα ανώτατα κόστη ανά μέτρο ή κυβικό. Η επιδότηση στην άρδευση δείχνει ότι η καλλιέργεια ελιάς χωρίς εξασφαλισμένο πότισμα δεν είναι ασφαλής επένδυση σε αντίθεση με τις καλλιέργειες που έχουν σύστημα άρδευσης.